Overweging zondag 27 juni door Ingrid van Beuzekom

Bij Psalm 30 en Marcus 5, 22-43

 

Aanraken…

… een woord dat zo’n anderhalf jaar geleden een totaal andere lading had dan nu.

Hoe vaak raakten we mensen aan die om ons heen waren?  Even kort ter bemoediging een klopje op de schouder, een hand of kus om elkaar te begroeten. Een innige omhelzing omdat je elkaar gemist hebt en het fijn vindt om elkaar weer te zien. Ik kan nog wel even doorgaan…aanraken was net zo gewoon als ademhalen, je deed het zonder erbij na te denken. Hoewel dit schrijvende bedenk ik me dat dit voor mij en de mensen in mijn directe omgeving zo was, maar er zijn ook vele mensen die niet of niet meer worden aangeraakt door diverse achterliggende oorzaken…

Jezus’ aanraking als redmiddel

In de lezing van vandaag wordt Jezus ook aangeraakt.

Een vrouw, geraakt/aangeraakt door de woorden van Jezus, gelooft dat hij haar kan genezen. Gedurende twaalf jaar heeft zij bloed gevloeid. Vele dokters heeft ze bezocht, haar geld is op. Maar wellicht zwaarder nog dan dit… buitengesloten van de maatschappij moest ze leven. Als onreine vrouw mocht ze al die jaren geen contact hebben met anderen.

En nu… Ze heeft zich door de menigte naar voren gewerkt om bij Jezus te komen om hem aan te raken. Alle mensen die zij op haar weg naar voren heeft aangeraakt zijn onrein tot de avond valt.

De vrouw voelt zich na de aanraking van Jezus’ mantel terstond genezen zo staat er. En ook Jezus voelt dit… Hij draait zich terstond om. Hij voelde kracht uit zich vloeien. De aanraking van deze vrouw was anders dan die van alle mensen die zich om hem heen verdrongen. Er vloeide een kracht uit hem: de kracht om te genezen ging naar de vrouw.

De vrouw valt voor zijn voeten om te bekennen dat zij het was.

Dit verhaal van de vrouw is ingebed in het verhaal over een van de leiders van de synagoge, Jaïrus genaamd, die voor voeten Jezus valt en hem vraagt of deze naar zijn huis wil komen om zijn dochter te genezen. Door haar de handen op te leggen.

Deze man is wanhopig zo verwacht ik. Zijn dochter, ziek, niet duidelijk is waar ze aan leidt, maar in de Griekse tekst worden niet de normale woorden hiervoor gebruikt maar er staat ‘ze houdt vast tot het laatste’. Het meisje is twaalf jaar, ze is klaar om te starten met menstrueren.. zou dat het zijn? Zou dit de verbinding tussen de twee zijn wellicht? Het meisje dat vasthoudt aan het kind zijn…

Jaïrus zal alles geprobeerd hebben, want een leider van de synagoge die naar Jezus komt, dat is wel heel bijzonder. Echter, Jezus is zijn laatste hoop. Hij heeft de verhalen gehoord en daarom hoopt hij dat Jezus zijn kleine meid wil hij dat wil genezen nu het nog kan.

Door het intermezzo met de zieke vrouw dreigt Jezus echter te laat te komen. Er komen al mensen melden dat Jairus’ dochter is overleden. Het heeft geen zin meer dat Jezus komt.

Deze laat zich er niet door weerhouden, bij het huis stuurt hij iedereen weg, behalve de ouders en Petrus, Jakobus en Johannes.

Hij spreekt het meisje toe en zegt haar dat ze moet opstaan.

Verschillen en overeenkomsten

Wat mij opvalt in het verhaal van Markus is dat de vrouw Jezus aanraakt en wordt genezen doordat hij krachten uit zich voelt vloeien. Het meisje echter wordt in lichamelijke zin niet aangeraakt.  Volgens Markus spreekt Jezus alleen maar tegen haar.

Uit de beide verhalen in deze lezing komt het cijfer twaalf naar voren. De vrouw leed twaalf jaar aan haar ziekte en het meisje was twaalf jaar oud. Het getal twaalf staat voor volmaaktheid. Dit komen we dan ook overal tegen en niet alleen in de Bijbel, zoals de twaalf stammen van Israël, de twaalf apostelen maar ook de twaalf uren van onze klok, de twaalf maanden in een jaar en nog veel meer. Dit getal heeft dan ook, zo vermoed ik, een symbolische waarde in dit verhaal.

Het getal twaalf staat voor volmaaktheid.

Het meisje is twaalf jaar, haar kindheid is voorbij/voltooid, zij is een huwbare vrouw, zo was dat in ieder geval in die tijd.

De vrouw is twaalf jaar ziek…het einde nabij..al haar  geld heeft ze uitgegeven aan artsen en genezers. Ze staat buiten de maatschappij vanwege haar onreinheid.

Beiden staan op een kruispunt en worden aangeraakt door Jezus’ kracht en woorden. De vrouw doordat ze zelf actief Jezus’ mantel raakt, het meisje wordt geraakt door de stem van Jezus, maar moet zelf opstaan. Hierdoor krijgen zij een nieuw leven…

Wat vertellen deze verhalen ons vandaag? Wanneer we willen dat er iets verandert in ons leven zullen we moeten opstaan, opstaan om ons te laten raken door de kracht van die ander.

De kracht van aanraking

In de anderhalf jaar die bijna achter ons liggen, tenminste daar ziet het naar uit, was het niet geoorloofd om lijfelijke aanraking te zoeken met een ander. Anderhalf meter was en blijft nog even de norm. Maar zachtjes, heel aarzelend maken we uitzonderingen en pakken we voorzichtig mensen weer vast…niet omdat het gewoon is maar omdat we het nodig hebben, omdat het onze dag verandert. Ons energie geeft om weer verder te gaan.

Fysiek contact met de ander om kracht, energie en liefde te ontvangen en te geven.

Ik merk dat ik me er nu heel bewust van ben wanneer ik iemand wil vasthouden, een kus/knuffel wil geven. De eerste keer weer een knuffel met mijn moeder.. na anderhalf jaar. Die zal ik niet snel vergeten. Terwijl we dat voorheen vaak gedachteloos, uit gewoonte deden.

Na anderhalf jaar van niet mogen aanraken, realiseer ik me wat velen op de een of andere manier continu ervaren. Zij hebben geen mensen die hen willen aanraken en worden alleen maar functioneel aangeraakt.

Maar er zijn ook mensen die aangeraakt worden, terwijl ze hier geen behoefte aan hebben.

Dat wij in de toekomst bewuster contact met anderen mogen zoeken. Omdat het ons kracht kan geven en omdat de aanraking van die ander ons leven kan veranderen wanneer wij daar tenminste zelf voor in actie komen.

Dat het zo mag zijn.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *